οδός Μοργκεντάου

Nikea

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στη Νίκαια. Εκεί για πρώτη φορά και αφού ήρθα σε επαφή με το ποιος είναι ο μπαμπάς και η μαμά,  γνώρισα το περιβάλλον μου, τη γειτονιά, τους πρώτους μου φίλους. Εκεί έκανα τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, έμαθα ποδήλατο και στα στενά γύρω από το σπίτι μου έπαιζα τα απογεύματα με τα παιδιά της γειτονιάς. Το ‘χαμε συνήθειο όταν ερχόταν το απόγευμα να μαζευόμαστε οι φίλοι, κάποιοι μικρότεροι , κάποιοι μεγαλύτεροι και να μας βρίσκει το βράδυ στους δρόμους 4 και 5 οικοδομικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας σπίτι. Οι παραστάσεις που δέχτηκα ήταν των σπιτιών εκείνων. Τα σχολεία που είδα ήταν εκείνα πρώτα και αυτό όπως είναι φυσικό, σε κάθε άνθρωπο αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα που μπορεί, όσο περνούν τα χρόνια, να επιστρέφεις σε αυτό και να αξιολογείς τις νέες παραστάσεις της ζωής σου με εκείνο το πρώτο αποτύπωμα. Άλλοτε να σε κερδίζει το παρελθόν και άλλοτε να σε κατακτά το εκάστοτε παρόν. Συνέχεια

Advertisements

Ένα παλιό σπίτι *

Τις απογευματινές ώρες στην αυλή του σπιτιού περνούσαμε το χρόνο μας, τη στιγμή που ο ήλιος άρχιζε και έπαιρνε τη δύση του. Ήταν τόσο δυνατός ο ήλιος και η αυλή προσανατολισμένη στη μεσημβρία που δεν καθόσουν απόγευμα καλοκαιριού. Όμως πάντα η αυλή ολοφώτιστη. Ο καφές είχε σερβιριστεί και ο παππούς με προσοχή ανέβαινε τα λιγοστά σκαλοπάτια που χώριζαν την αυλή με το κύριο σώμα του σπιτιού, να τον προσφέρει στη γυναίκα του. Η γιαγιά καθόταν δίπλα στο παράθυρο μέσα στο δωμάτιό της κι έτσι από κει μπορούσε να βλέπει όλη τη γειτονιά. Όλο τον κόσμο δηλαδή. Συνέχεια