Νεωτερικότητα: Νεογοτθική ή Νεοκλασική Αρχιτεκτονική;

interior view Notre Dame du Raincy

interior view Notre Dame du Raincy

Αυτό που παράγει το μοντέρνο κίνημα δεν αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις τέχνες και οφείλουμε να θεωρήσουμε ότι αποτελεί ένα αντιφαινόμενο πολύ σημαντικών πολιτικών και οικονομικών σχηματισμών, οι οποίοι συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ανάπτυξη της αστικής τάξης στη νεότερη Ευρώπη. Έχοντας κατά νου την παραπάνω πρόταση, μπορούμε να συμπεράνουμε χωρίς να έχουμε υποπέσει σε σφάλμα, ότι οι ρίζες της νεωτερικότητας οφείλουν τις απαρχές τους στις μεγάλες πολιτικές μεταστροφές της Ιταλίας του 14ου αιώνα. Συνέχεια

Advertisements

Ξαναδιαβάζοντας τον Ευπαλίνο

«…όσο περισσότερο βυθίζομαι
σε στοχασμούς για την τέχνη μου,
τόσο περισσότερο την εξασκώ.
Όσο συλλογίζομαι και ενεργώ,
τόσο πονώ και χαίρομαι σαν αρχιτέκτων.»

Τις ώρες εκείνες που βρίσκομαι κοντά στη θάλασσα για να αποβάλλω από πάνω την αδάμαστη ζέστη που με βία επιτάσσει ο καλοκαιρινός καιρός τέτοιους μήνες, χαζεύω περπατώντας στην ακροθαλασσιά την ομορφιά των βράχων. Κάπου κάπου βρίσκω κάτι ενδιαφέρον, το παίρνω στα χέρια μου, το εξετάζω, μπορεί και να το θαυμάσω. Μπορεί και να πάρει ώρες πολλές, να ψάχνομαι μόνος ανάμεσα στα βράχια, ώσπου να βρω κάτι που να ευχαριστήσει τις αισθήσεις μου, το βαθύτατο εγώ μου. Δεν πετυχαίνει πάντα αυτή η έρευνα.  Έτσι κι έγινε τυχαία μια μέρα, καθώς κρατούσα στα χέρια μου ένα περίεργο κοχύλι και διαρκώς θαύμαζα τη Φύση και τη ζήλευα, της απέδιδα τον χαρακτηρισμό ο καλύτερος αρχιτέκτονας. Είναι το ίδιο περίεργο όστρακο που βρήκε κάποτε ο Σωκράτης όταν νεαρός περπατούσε στα μέρη της θάλασσας και αυτό το… περίεργο αντικείμενο τον έκανε τελικώς να επιλέξει το δρόμο της Γνώσης έναντι της κατασκευής, όπως μας περιγράφει γλαφυρά ο Βαλερύ, σχεδόν αυτοβιογραφικά, στο μικρό του έργο Ευπαλίνο.

Συνέχεια

Κυριακάτικα Εξάρχεια

Πάντα κάτι μέσα μου χαμογελούσε μόλις άκουγα τη λέξη Κυριακή. Είχα συνδέσει αυτή τη λέξη με κάτι γιορτινό, λαμπερό, πλούσιο και χαρούμενο. Από τα κυριακάτικα τραπέζια που ετοίμαζε η μάνα μου για ολόκληρη την οικογένεια, έως τις ατελείωτες βόλτες μαζί με τον πατέρα μου, θυμάμαι, στον ΗΣΑΠ, να καθόμαστε να εξερευνούμε πως κινείται ο τροχός πάνω στη ράγα. Και ήταν εκείνη η μέρα, περισσότερο από όλες τις άλλες, που δεν ήθελα να έχει τέλος. Να μη βραδιάσει ποτέ και έρθει η Δευτέρα.
Έτσι φαντάζουν τα Εξάρχεια στη σκέψη μου. Σαν μια γιορτή. Άρχισε καιρό πριν από μας και έχει βάλει τα καλά της να υποδεχτεί στα διάφορα στενά της τον κάθε λογής επισκέπτη. Δεν κάνει εξαιρέσεις και δέχεται τους πάντες. Συνέχεια

Ελλήνων ανάβασις

Κάποιοι λέγανε για διορθώσεις.
Αργότερα αποδείχθηκε περίτρανα πως πρόκειται για εκλεπτύνσεις.

Ανηφορίζοντας το πλακόστρωτο που χάραξε ο Πικιώνης, έχεις κατά νου, σαν μιαν άτυπα ιδιόμορφη συμφωνία με το χρόνο, ότι ανηφορίζεις στα ανώτατα επίπεδα της τέχνης που μπόρεσε να φτάσει ποτέ ο Αρχαίος κόσμος. Ξεκινάς από τα χαμηλά, πρωτόλεια επίπεδα αυτής και εν τέλει, φτάνει μπρος στα μάτια σου η Κορωνίδα του αρχαίου κόσμου και πολιτισμού, ο τρίτος κατά σειρά, Περίκλειος Παρθενών.

http://www.travelvoice.gr/akropoli-arxitektoniki-proseggisi/