οδός Μοργκεντάου

Nikea

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στη Νίκαια. Εκεί για πρώτη φορά και αφού ήρθα σε επαφή με το ποιος είναι ο μπαμπάς και η μαμά,  γνώρισα το περιβάλλον μου, τη γειτονιά, τους πρώτους μου φίλους. Εκεί έκανα τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, έμαθα ποδήλατο και στα στενά γύρω από το σπίτι μου έπαιζα τα απογεύματα με τα παιδιά της γειτονιάς. Το ‘χαμε συνήθειο όταν ερχόταν το απόγευμα να μαζευόμαστε οι φίλοι, κάποιοι μικρότεροι , κάποιοι μεγαλύτεροι και να μας βρίσκει το βράδυ στους δρόμους 4 και 5 οικοδομικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας σπίτι. Οι παραστάσεις που δέχτηκα ήταν των σπιτιών εκείνων. Τα σχολεία που είδα ήταν εκείνα πρώτα και αυτό όπως είναι φυσικό, σε κάθε άνθρωπο αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα που μπορεί, όσο περνούν τα χρόνια, να επιστρέφεις σε αυτό και να αξιολογείς τις νέες παραστάσεις της ζωής σου με εκείνο το πρώτο αποτύπωμα. Άλλοτε να σε κερδίζει το παρελθόν και άλλοτε να σε κατακτά το εκάστοτε παρόν. Συνέχεια

Advertisements

Έξεργο

Μέσα στα μάτια σου καθρεφτίζεται o εαυτός μου και ο χώρος που με περιβάλλει. Είσαι ο υπέροχος άλλος[1]. Θεέ μου πόσο όμορφος γίνομαι στον αντικατοπτρισμό σου!
Τι  υπέροχη αρμονία και τάξη είναι τούτη εδώ ανάμεσα σε μένα και σε σένα;
Η πόλη ξεδιπλώνεται σαν παραμύθι κι εγώ…
Βλέπω γαλάζια τη σκιά μου και το φως της πόλης ξεκάθαρο και πιο κρυστάλλινο από ποτέ. Σου δίνω να πιαστείς από το χέρι μου και ακολουθώ τα βήματα σου μες στα στενά της πόλης.
Όλη την ώρα τριγυρνάμε αμέριμνοι σε πάρκα και πλατείες, δε βαρέθηκες;
Στάσου. Συνέχεια