Από την τελεολογία της Φύσης στην τεχνολογία της εξουσίας

Η έξοδος από τον παράδεισο στις ταινίες των Godard και Truffaut

[ομιλία  συνεδρίου στο πλαίσιο του μαθήματος «Ιστορία & Ουτοπία: Κατασκευή και αφήγηση της νεωτερικότητας» που οργανώθηκε από τους σπουδαστές και τον διδάσκοντα του μεταπτυχιακού μαθήματος «Ανάλυση του γραπτού και του σχεδιασμένου αρχιτεκτονικού λόγου» του προγράμματος Σχεδιασμός-Χώρος-Πολιτισμός, Ε.Μ.Πολυτεχνείου.  Διδάσκων: Παναγιώτης Τουρνικιώτης]

title.jpg

Αντικείμενο της ομιλίας μου αποτελεί η διερεύνηση των τρόπων με τους οποίους παρουσιάζεται μια κοινωνία στο μέλλον, μέσα στις ταινίες Alphaville και Fahrenheit 451. Τα δύο κινηματογραφικά έργα που εξετάζονται, δημιουργούνται την ίδια χρονική περίοδο και στον ίδιο γεωγραφικό τόπο, το Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα, ακολουθεί η φοιτητική εξέγερση, που θα μείνει γνωστή ως Μάης του ’68 και διεκδικεί τη δική του θέση στον χάρτη των ουτοπικών σχεδιασμάτων μέσα από το αδύνατο. Οι ταινίες μπορούμε να ισχυριστούμε ότι προοιωνίζουν την έκρηξη που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Συνέχεια

Advertisements

Από τον Leibniz στον Mies

arxetypa

έχε σπίτι όσο χωρείς και περιβόλι όσο θωρείς
Γ. Χριστοφιλάκης

Θα ήθελα να παραθέσω στο σημείωμα που ακολουθεί λίγες σκέψεις που μου γεννήθηκαν και αφορούν την αρχιτεκτονική, με αφορμή την 5η § από τη Μεταφυσική Πραγματεία του Gottfried Wilhelm Leibniz, μολονότι η πραγματεία αυτή αποτελεί μια καθαρά οντολογική σκέψη του φιλοσόφου και αναφέρεται σε θεολογικά ζητήματα. Μπορεί όμως κάποια στιγμή, να αναγνώσει κανείς προεκτάσεις και πέραν του θεολογικού ενδιαφέροντος, πολύ περισσότερο μάλιστα,  γεννιούνται οι σκέψεις αυτές με τη διαδικασία του κατεπείγοντος,  όταν διαφαίνονται μέσα στο κείμενο πράγματα τα οποία μάλλον στη σύγχρονη εποχή μοιάζουν παρηκμασμένα ή ξεχασμένα, ή όπως και να το πει κανείς παραγκωνισμένα, μιας άλλης εποχής ξεπερασμένης που δε μας αφορά. Ο Leibniz στο κείμενο του δεν προσπαθεί να αποδείξει με λογικά επιχειρήματα την ύπαρξη του Θεού όπως επιχείρησε κάποια χρόνια νωρίτερα ο Descartes, την παίρνει την ύπαρξη αυτή ως δεδομένη και προχωρεί παραπέρα στη σχέση του Θεού με τον κόσμο.

Συνέχεια

«Η στροφή στον κόσμο εντός»

«Η αρχιτεκτονική είναι ένα κοινωνικό καθήκον
έναντι της ανθρωπότητας
και ένα ηθικό καθήκον, αφού διαχειρίζεται αξίες
σχετικές με τον τρόπο που ζούμε.»

Σε δύο πολύ σημαντικούς οδικούς άξονες της Αθήνας έχουν σχεδιαστεί και υλοποιηθεί τα τελευταία χρόνια δύο κτήρια που φέρουν την υπογραφή ενός μεγάλου αρχιτέκτονα από το εξωτερικό. Συνέχεια

Ελλήνων ανάβασις

Κάποιοι λέγανε για διορθώσεις.
Αργότερα αποδείχθηκε περίτρανα πως πρόκειται για εκλεπτύνσεις.

Ανηφορίζοντας το πλακόστρωτο που χάραξε ο Πικιώνης, έχεις κατά νου, σαν μιαν άτυπα ιδιόμορφη συμφωνία με το χρόνο, ότι ανηφορίζεις στα ανώτατα επίπεδα της τέχνης που μπόρεσε να φτάσει ποτέ ο Αρχαίος κόσμος. Ξεκινάς από τα χαμηλά, πρωτόλεια επίπεδα αυτής και εν τέλει, φτάνει μπρος στα μάτια σου η Κορωνίδα του αρχαίου κόσμου και πολιτισμού, ο τρίτος κατά σειρά, Περίκλειος Παρθενών.

http://www.travelvoice.gr/akropoli-arxitektoniki-proseggisi/