ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

ΤΕΧΝΕΣ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αφιέρωμα σε διπλωματικές εργασίες του ΕΜΠ της Σχολής Αρχιτεκτόνων στις Τέχνες της Καθημερινής από το Γιώργο Λιάλιο

Αφιέρωμα από τη Μάχη Τράτσα στο ΒΗΜΑ

Συνεντεύξεις στη Νάντια Κατσαρού και στο toportal

Ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής 

Ο κατάλογος της έκθεσης

Το blog της έκθεσης

Η έκθεση παρουσιάστηκε στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά και συνδιοργανώθηκε από το ΕΜΠ και τη Δημοτική Πινακοθήκη.

Η έκθεση ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ αφορούσε διπλωματικές και διαλέξεις προπτυχιακές, διπλωματικές μεταπτυχιακές και ερευνητικά προγράμματα καθώς και μια φοιτητική δράση, των τελευταίων 15 ετών με κεντρικό θέμα την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Advertisements

οδός Μοργκεντάου

Nikea

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στη Νίκαια. Εκεί για πρώτη φορά και αφού ήρθα σε επαφή με το ποιος είναι ο μπαμπάς και η μαμά,  γνώρισα το περιβάλλον μου, τη γειτονιά, τους πρώτους μου φίλους. Εκεί έκανα τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, έμαθα ποδήλατο και στα στενά γύρω από το σπίτι μου έπαιζα τα απογεύματα με τα παιδιά της γειτονιάς. Το ‘χαμε συνήθειο όταν ερχόταν το απόγευμα να μαζευόμαστε οι φίλοι, κάποιοι μικρότεροι , κάποιοι μεγαλύτεροι και να μας βρίσκει το βράδυ στους δρόμους 4 και 5 οικοδομικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας σπίτι. Οι παραστάσεις που δέχτηκα ήταν των σπιτιών εκείνων. Τα σχολεία που είδα ήταν εκείνα πρώτα και αυτό όπως είναι φυσικό, σε κάθε άνθρωπο αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα που μπορεί, όσο περνούν τα χρόνια, να επιστρέφεις σε αυτό και να αξιολογείς τις νέες παραστάσεις της ζωής σου με εκείνο το πρώτο αποτύπωμα. Άλλοτε να σε κερδίζει το παρελθόν και άλλοτε να σε κατακτά το εκάστοτε παρόν. Συνέχεια

Προσφιλές παιχνίδι χρημάτων

Constable_1809_Malvern-Hall-Warwickshire

Η έννοια του τοπίου, δεν εξαντλεί τη σημασία της μόνο στην αισθητικοποίησή του και στους ζωγραφικούς τοπιακούς πίνακες (π.χ της περιόδου του ρομαντισμού ενός Constable), αλλά ταυτόχρονα η έννοια αυτή, εμπεριέχει στα σπλάχνα της και τον προσδιορισμό «πολιτισμικό». Όταν αναφερόμαστε δηλαδή στο τοπίο, αυτομάτως εννοούμε ένα σύνολο πραγμάτων περιπλοκότερο από εκείνο που γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας.  Ο επιθετικός προσδιορισμός «πολιτισμικό» πριν από τη λέξη «τοπίο», σημαίνει ότι [το τοπίο] δεν είναι απλώς μόνο τα βουνά και οι κάμποι, οι θάλασσες με τους αιγιαλούς και τα λιβάδια με τα δέντρα, αλλά ταυτόχρονα είναι μια σειρά από πολιτικά γεγονότα και αποφάσεις των ανθρώπων μιας κοινωνίας και συμπεριλαμβάνει μέσα του ολόκληρες τις σκέψεις των ανθρώπων και τις πρακτικές τους. Συμπεριλαμβάνει την αρχιτεκτονική και τις πόλεις καθώς επίσης και τα πάρκα και τους κήπους. Συμπεριλαμβάνει τις τέχνες εν γένει και την τεχνολογία. Αυτό μπορεί να σημαίνει επίσης έναν ολόκληρο τρόπο κατά των οποίο μια κοινωνία αυτοσυστήνεται. Συνέχεια

Γαίας επ_ανάγνωσμα 

skitso_Attika

Ο αναστοχασμός γύρω από το ελληνικό τοπίο και πιο συγκεκριμένα γύρω  από την αττική γη, είναι μια διαδικασία η οποία έχει ξεκινήσει ήδη από τον προηγούμενο αιώνα και έχει απασχολήσει αρκετές γενεές ανθρώπων που κατά κύριο λόγο σχετίζονται με την τέχνη. Τόσο ποιητές, με κύριους  εκπροσώπους  τη γενιά του ΄30, όσο και ζωγράφοι και καλλιτέχνες, έχουν αναστοχαστεί γύρω από το θέμα αυτό και έχουν με τους δικούς τους τρόπους αποδώσει κάποιες σκέψεις που αφορούν το τοπίο. Τη σκυτάλη μετά τους ζωγράφους λαμβάνουν οι γλύπτες και οι αρχιτέκτονες, ενώ αργότερα οι αρχιτέκτονες τοπίου και πολεοδόμοι. Μοιάζει παράδοξο να θέλει κανείς στην ανατολή του 21ου αιώνα να μιλά ακόμη για ιερότητα του τόπου, αλλά είναι κάποια πράγματα χαραγμένα τόσο βαθιά στη συνείδηση ορισμένων «ρομαντικών» ανθρώπων, που φαίνεται ότι στο ξεδίπλωμά των σκέψεών τους παραμένουν αχρονικά και οικουμενικά. Είναι πανανθρώπινη ανάγκη να μιλά κανείς και να σέβεται τη γη που πατά, η οποία τον τρέφει και τον στηρίζει  και είναι αχρονικό (δεν έχει χρόνο και πάντα στο μέλλον θα παραμένει επίκαιρο) η τάση του ανθρώπου να παίρνει από τη γη που πατά, καρπούς και «υλικά» από αυτήν ώστε να δια-μορφώνει τη ζωή του. Συνέχεια

Οι γαίες που εξαφανίζονται

Roberto Burle Marx

όσο ένας νόμος θέτει την ύλη σε τελευταίο σκαλοπάτι,
τόσο ο νόμος αυτός τίθεται στο κεφαλόσκαλο του ηθικού λόγου και της ελευθερίας

Immanuel Kant

Πότε ένα πολιτιστικό παράδειγμα καταρρέει; Πότε ένα οικονομικό σύστημα λέμε ότι έχει περιέλθει σε παρακμή; Ερωτήσεις που μοιάζουν σύνθετες αλλά παρόλα αυτά η βάση της απάντησής τους έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Χωρίς καμία θέληση υπεραπλούστευσης θα έλεγα, ή καλύτερα θα υπενθύμιζα ότι ένα πολιτιστικό παράδειγμα καταρρέει, όταν παύει να εξυπηρετεί ανάγκες ζωτικής σημασίας του ανθρώπου. Ομοίως το οικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι φανερό ότι έχει πάψει πλέον να εξυπηρετεί ανθρώπινες υπαρκτές ανάγκες, και ολοένα γίνεται παιχνίδι χρηματιστηριακό στα χέρια των λίγων. Απόδειξή των όσων λέω, οι καθημερινά αυξανόμενοι άστεγοι στις γειτονιές του κέντρου αλλά και αλλού, οι σχεδόν καθημερινές αυτοκτονίες, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού, μολονότι πολύ ελάχιστες βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, οι διαρκείς αγώνες των εργαζομένων για την διατήρηση κεκτημένων δεκαετιών, η απόγνωση χιλιάδων οικογενειών που ξαφνικά βρέθηκαν να χρωστάνε παντού. Συνέχεια

In Seriate

church in Seriate

 

 

NTUA | School of Architecture
9th Semester
movement & architecture

In Seriate,
-a thief and a rite
-light
-a death
-the soul leaves
-shadow Συνέχεια

Νεωτερικότητα: Νεογοτθική ή Νεοκλασική Αρχιτεκτονική;

interior view Notre Dame du Raincy

interior view Notre Dame du Raincy

Αυτό που παράγει το μοντέρνο κίνημα δεν αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις τέχνες και οφείλουμε να θεωρήσουμε ότι αποτελεί ένα αντιφαινόμενο πολύ σημαντικών πολιτικών και οικονομικών σχηματισμών, οι οποίοι συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ανάπτυξη της αστικής τάξης στη νεότερη Ευρώπη. Έχοντας κατά νου την παραπάνω πρόταση, μπορούμε να συμπεράνουμε χωρίς να έχουμε υποπέσει σε σφάλμα, ότι οι ρίζες της νεωτερικότητας οφείλουν τις απαρχές τους στις μεγάλες πολιτικές μεταστροφές της Ιταλίας του 14ου αιώνα. Συνέχεια