Ποιος πραγματικά εγκληματεί;

0952597d08b9ec355da8df26d1def539

Υπάρχει μια ζωτικής σημασίας διαφορά μεταξύ του «ζω» και του «βιώνω». Υπάρχει δηλαδή ένας θεμελιακής τάξης διαχωρισμός,  αυτού που ονομάζουμε ζωή και εκείνου που ονομάζουμε βίο. Ζωή για παράδειγμα έχουν όλα τα έμβια όντα τα οποία δημιουργήθηκαν με τη μέθοδο της αναπαραγωγής, και εκτελούν έναν κύκλο λίγο πολύ καθορισμένο ο οποίος στο μεταξύ έχει κάποιες πολύ βασικές ανάγκες για να ολοκληρωθεί. Οι ανάγκες αυτές δεν είναι άλλες από την τροφή, το νερό, την ίδια την αναπαραγωγή. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι ανάγκη είναι και η κάλυψη της στέγης, της ένδυσης, η προφύλαξη δηλαδή με άλλα λόγια από τα φυσικά φαινόμενα, τα οποία οδηγούν όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στο να προφυλάξουν τους εαυτούς τους, ειτε αυτοί οι οργανισμοί βρίσκονται στην κατώτερη θέση στην πυραμίδα των έμβιων πλασμάτων είτε στην ανώτερη, δηλαδή τον άνθρωπο. Θεωρείται προφανές ότι κάθε οργανισμός θέλει να προφυλάξει εαυτόν και μαζί με αυτόν την οικογένειά του.

Αφού λοιπόν ολοκληρώσουν αυτήν την ανάγκη για ζωή, οι ζωντανοί οργανισμοί,  προχωράμε σε ανώτερα επίπεδα διαβίωσης και εδώ έρχεται η θεμελιακή διαφορά που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, δηλαδή εκείνη του βίου. Ο άνθρωπος μεταχειρίζεται τη ζωή του στη οποία προσφέρει αγαθά, προσφέρει πράγματα που υπερβαίνουν τις καθορισμένες συνθήκες μιας απλής διαβίωσης. Η σκέψη για παράδειγμα, ο στοχασμός, ο διάλογος, η τέχνη, το θέατρο, η πολιτική, η πολεο-δομία (όχι η γνωστή σε όλους μας ταλαιπωρία) αλλά η τέχνη και η τεχνική του να δομείς μια πόλη,  παρέχουν όλα εκείνα τα μέσα τα οποία ξεχωρίζουν και συγκροτούν έναν ανθρώπινο πολιτισμό, που ακολουθεί συγκεκριμένους ηθικούς κανόνες, από έναν πολιτισμό λόγου χάρη ελεφάντων, ή πιθήκων ή έναν πολιτισμό φαλαινών κλπ… κύριο χαρακτηριστικό που προκύπτει από τη σκέψη αυτή και αναδείχθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια είναι αυτό που ονομάζουμε δημόσια σφαίρα με συνεπακόλουθα το λόγο και τη δύναμη που έχει κανείς μέσα σε αυτήν τη δημόσια σφαίρα. Στο ποια ακριβώς είναι τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά αυτής της δημόσιας σφαίρας δε θα αναφερθώ σε αυτό το σημείωμα διότι ξεπερνά την σκοπιμότητά του σημειώματος.

Θα αναφέρω όμως πολύ χαρακτηριστικά ότι κάποιος έλλογος άνθρωπος με την έννοια ότι μεταχειρίζεται έναν κοινό νου (ξινό λόγο, ξινός νους) ο οποίος διαμένει αυτά τα 4 με 5  χρόνια στην Ελλάδα, θα έχει διαπιστώσει αυτό το πολύ προφανές.

Η αίσθηση λοιπόν ότι στερείται αυτός ο άνθρωπος, πράγματα πάρα πολύ βασικά, τα οποία όμως  εδώ και χιλιάδες χρόνια, θεωρούνται λυμένα, θεωρούνται ότι κατέκτησαν πια τη θέση τους στην ανθρωπιστική ιστορία και καιρός να πάμε παρακάτω, αισθάνεται ότι ξαναμπαίνουν στο τραπέζι πολύ επιθετικά αυτή φορά. Η αποστέρηση πολύ βασικών πραγμάτων, από τη ζωή κάνει τον κοινό ανθρώπινο νου να αισθάνεται ότι χάνει τη μάχη του βίου και μεταπίπτει στην απλό κυνήγι για τη μάχη της ζωής. Μια άλλη διαπίστωση που θα μπορούσε να ισχύει είναι η αίσθηση της κοροϊδίας, η οποία όχι μόνο αυτά τα 4 χρόνια είναι διάχυτη, αλλά πολύ περισσότερο, δεκαετίες πίσω, ολοένα και αυξάνεται με άμεσο αποτέλεσμα να απορεί κανείς πως είναι δυνατόν εκείνος ο ποίος καταλαβαίνει ότι τον κοροϊδεύουν, να εκλέγει ξανά και ξανά τους ίδιους τοπικούς ή υπερτοπικούς άρχοντες,  να τον εκπροσωπήσουν στο κοινοβούλιο ή την κοινότητα.

Αναφέρω μερικά μόνο που μπορώ να θυμηθώ πάρα πολύ πρόχειρα και συγχωρήστε με. Παραχάραξη ή απόκρυψη της αλήθειας από ανθρώπους που διεκδίκησαν την εξουσία, θέσεις που απαιτούν ανθρώπους με προσόντα ικανά, γνωρίζουμε πολλοί από εμάς, άλλοι φανερά άλλοι κρυφά, ότι τις κατέχουν ανιψιοί, κουμπάροι, παρακούμπαροι και ούτω καθ’ εξής. Ισόβια φυλακισμένοι δραπετεύουν από τις φυλακές με τρόπο θαυμαστό που θα ζήλευε ακόμα και το αμερικάνικο Χόλιγουντ, ενώ την ίδια στιγμή αστυνομικοί χρηματίζονται, οι φυλακές είναι ξέφραγο αμπέλι, οι συνθήκες κράτησης χειρότερες από οποιαδήποτε τριτοκοσμική χώρα (και γιατί να χρησιμοποιούμε αυτή την ταπεινωτική σημασία για τις λεγόμενες τρίτες χώρες). Εντεταλμένοι άνθρωποι των δυνάμεων καταστολής κυριολεκτικά σπάζουν στο ξύλο κόσμο που δείχνει συμπαράσταση και αλληλεγγύη σε άλλο κόσμο που βρίσκεται μέσα στη φυλακή. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι υπουργοί (δηλαδή εκείνος που υπουργεί τις ανάγκες της κοινωνίας) εκφράζουν έναν λόγο αλαζονικό, αλλά και γεμάτο μίσος για το έτερον, είτε καθετί διαφορετικό στα δικά τους χρηστά ήθη και έθιμά είτε διαφορετικό στις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, στοχοποιώντας και διαβάλλοντας. Λίστες με ονόματα ποτέ δεν έρχονται στο φως της δημοσιότητας, από την οποία θα μπορούσε το ελληνικό κράτος να κερδίσει πολλά λεφτά, την ίδια ώρα μάλιστα που λίστες με ονόματα οροθετικών γυναικών σουλατσάρει στα δελτία ειδήσεων. Πανεπιστήμια κατεστραμμένα, με καθηγητές να φτάνουν στα όρια τους,  στα όρια πραγματοποίησης των μαθημάτων, εισαγωγικές εξετάσεις φαιδρές και χωρίς καμία απολύτως ισχύ το χαρτί του λυκείου – όλο το λύκειο μετατρέπεται σε ένα ατέρμονο φροντιστήριο για τις εισαγωγικές εξετάσεις του Ιουνίου. Φορολογικές ρυθμίσεις υποανάπτυκτης χώρας, χωρίς καμία σκέψη, που αλλάζουν καθ’ εκάστην και αργία, ασχέτως εάν ο φορολογούμενος έχει ήδη δώσει- περιττά τις περισσότερε φορές- χρήματα στα δημόσια ταμεία. Οικονομικά μέτρα τα οποία κανονικά σε εγκλωβίζουν από το να μπορέσεις να κάνεις κάτι το οτιδήποτε δικό σου, να αισθανθείς παραγωγικός, να σταθείς στα δικά σου πόδια, έτσι ώστε να ζήσεις αξιοπρεπώς –  αφού βέβαια πρώτα φρόντισε το κράτος να την παραμικρή υπόνοια δύναμης,  αξιοπρέπειας και των τελευταίων ασθενέστερα οικονομικά ανθρώπων που μετά βίας μπορούν και αντιστέκονται. Μια απέραντη θλίψη και μόνο στο συλλογισμό ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι καταπατούν καθημερινά τα κεκτημένα δικαιώματά σου τους έχει εκλέξει η κοινωνία με απόλυτα «δημοκρατικές» διαδικασίες…

Το καίριο λοιπόν ερώτημα καταφθάνει ολοένα και πιο δυνατό στις κερκόπορτες του συλλογισμού μας. Ποια είναι η κοινωνία η οποία έχει τη νόηση, τη βούληση, να απευθύνεται κάθε φορά σε όλους αυτούς που (ελάχιστα παραδείγματα) προανέφερα; Τι μεσολαβεί έτσι ώστε να μετατραπεί το άθλημα της πόλεως που κατέκτησαν κάποτε άνθρωποι και που μετρούσε για τη ρύθμοιση της συμπεριφοράς τους ο έπαινος του δήμου και των σοφιστών, σε ένα καβαφικό ντελίριο; Πώς είναι δυαντόν μια κοινωνία το μόνο που μπορεί και θέλει να σκέφτεται είναι το κοντινό αύριο της δικής της κάστας ανθρώπων, αδιαφορώντας κυριολεκτικά για το σύνολο των πολιτών που συγκροτούν ένα κράτος και που πάνω σε αυτό το σύνολο θα μπορούσε να κρατηθεί ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της οικονομίας. Η ιστορία μας διδάσκει για τους πρόσφυγες όταν ήρθαν το ’22 και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν από τους γηγενείς, ενώ την ίδια στιγμή τι κατάφεραν να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι στην ελληνική οικονομία. Φέρνοντας όχι μόνο αυτό, αλλά και τον ελληνικό πολιτισμό τους, τα τραγούδια, τις ενδυμασίες, τα παραμύθια, την αρχιτεκτονική τους.

Ποιος πραγματικά εγκληματεί;

Αυτό είναι το ερώτημα που έρχεται ολοένα στα αυτιά μου. Πώς είναι δυνατόν μια ολόκληρη κοινωνία να χωρίζεται σε ρωμανάκηδες και αντιρωμανάκηδες σαν να ήταν αυτό το μοναδικό της πρόβλημα και σαν ξαφνικά ένας 20 χρονος νεαρός να έχει καταφέρει να είναι απειλή για μια κοινωνία. Τόσο πολύ λοιπόν αυτή η ελληνική κοινωνία φοβάται έναν «πιστολέρο» της δεκάρας; Προφανώς και διαφωνώ με τις πράξεις του παιδιού; Γιατί;  Χρειάζεται δηλαδή να είμαι και εγώ αναρχικός ή γκάνγκστερ ή πιστολέρο ώστε να μπορέσω να δω αν κάτι από αυτά που θέλει είναι όντως στα αλήθεια πράγματα υπαρκτά και απολύτως νόμιμα; Θα πρέπει δηλαδή ξαφνικά να ηρωοποιήσω ένα παιδί; Όχι ήρωες μου είναι άνθρωποι που εσείς δε θα τους μάθετε μάλλον ποτέ και που καθημερινά δίνουν μάχη εκεί έξω, με μυαλό κοφτερό, με καρδιά καθαρή σα τρεχούμενο νερό, με πνεύμα σκωπτικό και που ομορφαίνουν τον κόσμο με τις πράξεις τους. Δεν είναι ήρωας μου ο Ρωμανός, αλλά για όνομα του θεού θα ήμουν τυφλός αν δεν έβλεπα τα εκούσια και ακούσια εγκλήματα του κράτους απέναντι στους απλούς πολίτες. Θα ‘μουν χωρίς μάτια, χωρίς καρδιά αν δε θυμόμουν τους ανθρώπους που έβαλαν τέλος στη ζωή τους και που εσείς που διαβάζετε το σημείωμα αυτό δε θα τους μάθετε ποτέ, όπως και εγώ φυσικά. Θα ήμουν διανοητικά καθυστερημένος αν ξεχνούσα ποιος με οδήγησε απόψε εδώ να γράψω ότι γράφω και γιατί ένα 17χρονο (τότε) παιδί οδηγήθηκε στο να ληστέψει μια τράπεζα. Ίσως στην πραγματικότητα να είμαστε όλοι εμείς δειλοί και ίσως μέσα μας να θέλαμε να είμαστε στη θέση του, όχι βέβαια φυλακισμένοι, και να μπορούσαμε να σκορπούσαμε τα λεφτά των τραπεζών, τα λεφτά που μας στέρησαν εδώ και χρόνια, να τα βλέπουμε να πετούν στον άνεμο, να τα χαρίζουμε, να μη μας νοιάζουν, να μπορούμε να βιώσουμε ξανά τα κρείττω… όχι εξ αιτίας των χρημάτων. Να αναπτύξουμε ξανά χαμένες συλλογικές αξίες, γύρω από την πόλη, την ομορφιά, την αρχιτεκτονική, τη φύση, τη λογοτεχνία.

Δεν είμαι νομικός, δε διεκδικώ δάφνες, δε γνωρίζω τους νόμους και τα πορίσματα των ανθρώπων, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνη την πρώτη πρώτη αναρχική, την πρώτη φορά αναρχική στην ιστορία των ανθρώπων, Αντιγόνη, να θέλει να θάψει το νεκρό αδερφό της πηγαίνοντας κόντρα στους νόμους γιατί δεν ήταν οι θεοί που επέβαλαν αυτούς εδώ τους νόμους… ήταν τότε η αγάπη της για τον άνθρωπο που την οδήγησε να παρανομήσει.

Δε θυμάμαι να είδα να ξεσηκώνεστε τότε και να διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας για την εξοργιστική αυτή πράξη της κακιάς, αναρχικιάς, της συντρόφισσας, της ακραίας εξωκοινοβουλευτικής Αντιγόνης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s