Γαίας επ_ανάγνωσμα 

skitso_Attika

Ο αναστοχασμός γύρω από το ελληνικό τοπίο και πιο συγκεκριμένα γύρω  από την αττική γη, είναι μια διαδικασία η οποία έχει ξεκινήσει ήδη από τον προηγούμενο αιώνα και έχει απασχολήσει αρκετές γενεές ανθρώπων που κατά κύριο λόγο σχετίζονται με την τέχνη. Τόσο ποιητές, με κύριους  εκπροσώπους  τη γενιά του ΄30, όσο και ζωγράφοι και καλλιτέχνες, έχουν αναστοχαστεί γύρω από το θέμα αυτό και έχουν με τους δικούς τους τρόπους αποδώσει κάποιες σκέψεις που αφορούν το τοπίο. Τη σκυτάλη μετά τους ζωγράφους λαμβάνουν οι γλύπτες και οι αρχιτέκτονες, ενώ αργότερα οι αρχιτέκτονες τοπίου και πολεοδόμοι. Μοιάζει παράδοξο να θέλει κανείς στην ανατολή του 21ου αιώνα να μιλά ακόμη για ιερότητα του τόπου, αλλά είναι κάποια πράγματα χαραγμένα τόσο βαθιά στη συνείδηση ορισμένων «ρομαντικών» ανθρώπων, που φαίνεται ότι στο ξεδίπλωμά των σκέψεών τους παραμένουν αχρονικά και οικουμενικά. Είναι πανανθρώπινη ανάγκη να μιλά κανείς και να σέβεται τη γη που πατά, η οποία τον τρέφει και τον στηρίζει  και είναι αχρονικό (δεν έχει χρόνο και πάντα στο μέλλον θα παραμένει επίκαιρο) η τάση του ανθρώπου να παίρνει από τη γη που πατά, καρπούς και «υλικά» από αυτήν ώστε να δια-μορφώνει τη ζωή του. Συνέχεια

Οι γαίες που εξαφανίζονται

Roberto Burle Marx

όσο ένας νόμος θέτει την ύλη σε τελευταίο σκαλοπάτι,
τόσο ο νόμος αυτός τίθεται στο κεφαλόσκαλο του ηθικού λόγου και της ελευθερίας

Immanuel Kant

Πότε ένα πολιτιστικό παράδειγμα καταρρέει; Πότε ένα οικονομικό σύστημα λέμε ότι έχει περιέλθει σε παρακμή; Ερωτήσεις που μοιάζουν σύνθετες αλλά παρόλα αυτά η βάση της απάντησής τους έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Χωρίς καμία θέληση υπεραπλούστευσης θα έλεγα, ή καλύτερα θα υπενθύμιζα ότι ένα πολιτιστικό παράδειγμα καταρρέει, όταν παύει να εξυπηρετεί ανάγκες ζωτικής σημασίας του ανθρώπου. Ομοίως το οικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι φανερό ότι έχει πάψει πλέον να εξυπηρετεί ανθρώπινες υπαρκτές ανάγκες, και ολοένα γίνεται παιχνίδι χρηματιστηριακό στα χέρια των λίγων. Απόδειξή των όσων λέω, οι καθημερινά αυξανόμενοι άστεγοι στις γειτονιές του κέντρου αλλά και αλλού, οι σχεδόν καθημερινές αυτοκτονίες, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού, μολονότι πολύ ελάχιστες βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, οι διαρκείς αγώνες των εργαζομένων για την διατήρηση κεκτημένων δεκαετιών, η απόγνωση χιλιάδων οικογενειών που ξαφνικά βρέθηκαν να χρωστάνε παντού. Συνέχεια