είν’ επικίνδυνον πράγμα

ΚΠ_Καβάφης

Ας συνδέσουμε για μια στιγμή μονάχα του χρόνου, τον Descartes με τον Καβάφη και τα αστικά λεωφορεία και τον τρόπο διαχείρισης της ποίησης.
Ποίηση ως πληροφορία λοιπόν;  Η ποίηση στην υπηρεσία κάποιου είδους πολιτικής μικροκομματικής προπαγάνδας; Ο μεγάλος μας Αλεξανδρινός στα χέρια κυρίων που ευτελίζουν και κατακρεουργούν κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια καθημερινά ή απλώς άσχετων;
Έχω δει και εγώ τώρα τελευταία τον «στιλιζαρισμένο» Καβάφη να παίρνει αστική συγκοινωνία και να κόβει βόλτα στην Αθήνα. Συνέχεια

In Seriate

church in Seriate

 

 

NTUA | School of Architecture
9th Semester
movement & architecture

In Seriate,
-a thief and a rite
-light
-a death
-the soul leaves
-shadow Συνέχεια

Αλλαγή του γηπέδου

Yannaras

Παρουσίαση βιβλίου
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΧΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ
Χρήστος Γιανναράς, 1/10/2013

Υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να αιτιολογηθούν, να εκτεθεί η λογική τους. Διότι αυτές οι επιφυλλίδες που δημοσιεύονται εδώ και χρόνια κάθε Κυριακή κάθε χρόνο συγκεντρώνονται σε ένα βιβλίο και αρκετά χρόνια τώρα βγαίνουν στον ΙΑΝΟ. Νομίζω επειδή ίσως είναι και έτσι φτιαγμένο στο μυαλό μου, ότι είναι ανάγκη να βρούμε τη λογική, δηλαδή πολύ απλά, πάρα πολύ απλά, γιατί ένας αναγνώστης των επιφυλλίδων να αγοράσει αυτό το βιβλίο και να το διαβάσει; Ξέρετε αυτό που λέμε φιλοσοφία, ένας από τους ορισμούς που της δίνουμε είναι η διερώτηση για το αυτονόητο. Είναι πάρα πολύ συναρπαστικό, ίσως το συναρπαστικότερο στοιχείο της είναι ακριβώς αυτό, το να διερωτάσαι για το αυτονόητο. Θα κάνω μια μικρή εισήγηση εκθέτοντας τη δική μου οπτική, τη δική μου σκέψη γιατί θα έχει μια λογική να διαβάσει κανείς αυτό το βιβλίο. Ας ξεκινήσουμε αποκλείοντας λόγους. Ζούμε στη χώρα μας, στην κοινωνία μας, μια πραγματική καταστροφή. Καταστροφή σε όλα τα επίπεδα, την ξέρουμε δεν είναι ανάγκη να την επισημάνουμε, απλώς να σας θυμίσω τους τίτλους, πρόκειται για οικονομική κατάρρευση, πρόκειται για διάλυση του κρατικού μηχανισμού, πρόκειται για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας –με καταπάτηση μάλιστα βασικών όρων του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου- δεν νοείται πουθενά σε καμία χώρα να βάζει υποθήκη κρατική περιουσία, ακόμα και εδαφική. Κι όμως αυτά έγιναν στην Ελλάδα. Ζούμε αυτήν την καταστροφή, άρα από το βιβλίο δεν πρόκειται να μάθουμε κάτι περισσότερο από αυτά τα οποία ξέρουμε και αν δεν τα ξέρουμε τότε είναι εις βάρος μας, σημαίνει ότι δεν τα ψηλαφούμε. Επίσης δεν πρόκειται να μάθει κανείς απ’ το βιβλίο, νομίζω, ποιοι είναι οι αυτουργοί γιατί και αυτό το ξέρει, το ξέρουμε όλοι, ποιοι διαχειρίστηκαν και πώς διαχειρίστηκαν τα κοινά σε αυτά τα χρόνια και γιατί η διαχείρισή τους οδήγησε σε αυτή την οδυνηρότατη για ολόκληρο το κοινωνικό σώμα καταστροφή. Η λέξη «οδυνηρός» έχει φτάσει να είναι πάρα πολύ ασθενική για να εκφράσει την πραγματικότητα. Υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων στην Ελλάδα σήμερα, οι οποίοι έχουν οξύτατο πρόβλημα  επιβίωσης, είναι άνεργοι, δεν έχουν κανένα εισόδημα, ή έχει περικοπεί τόσο πολύ ώστε πραγματικά τίθεται θέμα επιβίωσης για αυτούς. Υπάρχει το πρόβλημα της ανεργίας, το οποίο δεν είναι απλώς οικονομικό, είναι κυρίως ψυχολογικό, υπαρξιακό θα έλεγα, δηλαδή ο άνεργος άνθρωπος χάνει το σκοπό της ζωής του, δε ξέρει γιατί ζει, δεν έχει νόημα η καθημερινότητά του. Η ψυχική του διάλυση είναι ένα μαρτύριο. Και οι υπαίτιοι ξέρουμε σαφώς, σαφέστατα ότι είναι οι πολιτικοί οι οποίοι προχώρησαν στον υπερδανεισμό της χώρας, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν όρια στο δανεισμό μιας χώρας κι όταν τα υπερβούμε αυτά τα όρια τότε οι συνέπειες είναι αμείλικτες, όπως και σε μια ιδιωτική επιχείρηση. Βέβαια στην περίπτωση της Ελλάδας εμφανίζεται πάρα πολύ καθαρά νομίζω, το κίνητρο του υπερδανεισμού: δεν ήταν για να συντηρηθεί η χώρα, δεν ήταν για να αναπτυχθεί η χώρα, να γίνουν έργα δημοσίου συμφέροντος, ήταν για να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος σαφέστατα και απερίφραστα. Να διορίζονται με εκπληκτικές αμοιβές οι κομματικοί σε χιλιάδες θέσεις ειδικά δημιουργημένες για αυτήν ακριβώς τη δουλειά, για να απομυζούν το κρατικό ταμείο και η συντήρηση του πελατειακού κράτους, η οποία έχει μια δυναμική χιονοστιβάδας, οδήγησε σε αυτόν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό με τις συνέπειας που ζούμε σήμερα. Όλα αυτά επαναλαμβάνω τρίτη φορά τα ξέρουμε όλοι και θα επαναλάβω πάλι εάν δεν τα ξέρουμε έχουμε ευθύνη. Επίσης θα τολμούσα να πω ένα δεύτερο και τις θέσεις του συγγραφέα του βιβλίου λίγο πολύ, όσοι τουλάχιστον είναι εδώ μέσα σήμερα ή όσοι θα ενδιαφερόντουσαν να πάρουν το βιβλίο, νομίζω τις ξέρουν. Συνέχεια