Τα θερινά τα σινεμά

cinema

το μόνο που κατάφερα αναφορικά με τους θερινούς κινηματογράφους
ήταν να συνδυάσω μια ελληνική και μια γαλλική λέξη που τονίζονται στη λήγουσα

Λουκιανός Κηλαηδόνης 

Ο ήλιος αρχίζει και δύει, τα παιδιά με τις φωνές τους χαλάνε τον κόσμο στην πλατεία, οι γιαγιάδες δυο δυο κόβουν εκεί τριγύρω βόλτα, κάποια άλλα ζευγαράκια ηλικιωμένων πίνουν μια μπύρα μαζί με πατατάκια. Πιο πέρα ο Κώστας έρχεται με την Κατερίνα αργοπορημένοι και ο Μίλτος μαζί το Θανάση παραγγέλνουν άλλα δυο σουβλάκια. Η Σοφία έρχεται παρέα με την Αφροδίτη που τους περιμένει από ώρα στημένος στην ουρά ο Πέτρος, δείχνοντας τους το ρολόι. Κάπου κάπου θυμάται και κάποιο αεράκι και περνάει έξω απ’ το ταμείο για να δροσίσει τα πρόσωπα όσων περιμένουν. Ο Κώστας έχει μόλις φτάσει. Την ταινία την περίμεναν από καιρό και είχαν όλοι συνεννοηθεί να μη τη χάσουν. Μπορεί ίσως μια δυο κοπέλες μόνο να αντιδρούσαν στην αρχή, αλλά τα αγόρια επέμεναν να τους συνοδέψουν κι έτσι υπέκυψαν, αφού αργότερα θα τις κερνούσαν παγωτό.

Μια ακαθόριστη βοή έξω από τον κινηματογράφο, τα εισιτήρια που κόβονται, λίγο τα ποτήρια που ακούγονται από το τσούγκρισμα πιο πέρα, ο ήλιος παρέα με το φεγγάρι, το σκηνικό έδενε μαζί με τα αρώματα του καλοκαιριού, συνεπέστατα στο πέρασμά τους, απλώνονταν στο ύπαιθρο του κινηματογράφου, όπως απλώνονται τα αρώματα στο σώμα μιας γυναίκας που περνά αέρινα από τα αραγμένα καΐκια στη μαρίνα και ξαφνικά η αρμύρα της θάλασσας μεταμορφώνεται σε γιασεμί.  Στα προσεχώς και κάποιες άλλες ταινίες που θέλει να δει η Αφροδίτη. Ο κύριος Φάνης έχει μάθει την παρέα και ή που θα πειράζει με όλο υπονοούμενα τη Σοφία, ή που θα «χαρίζει» και κανα εισιτήριο στα παιδιά. «Ετούτος δω ο κινηματογράφος είναι το σπίτι μου, η ζωή μου όλη» έλεγε και ξανάλεγε. « ε δε θα πλουτίσουμε δα από τούτο που ‘ναι το κέφι μας. Χωρίς αυτό, χωρίς να έχω να αλλάζω τη μπομπίνα, δε μπορώ βρε παιδιά να με φανταστώ. Ίσα ίσα να ζω αξιοπρεπώς και όμορφα και να βλέπω εσάς να βλέπετε τούτα τα αριστουργήματα. Αυτή είναι η χαρά μου. Το καμάρι μου. Ετούτος δω ο κινηματογράφος». Κάποια παιδιά απ’ το μπαλκόνι της διπλανής πολυκατοικίας στήνονταν κάθε βράδυ να δουν το έργο. «Άστα» έλεγε ο κυρ Φάνης. «Μόλις μεγαλώσουν κάτι τέτοια θα θυμούνται και παράλληλα θα νοσταλγούν το πάτημα με το κρατς κρατς πάνω στο χαλίκι, την υπέροχη μοκέτα του κινηματογράφου». Η παρέα επιτέλους έκατσε στις θέσεις της αφού έλαβε τα απαραίτητα μέτρα της, ήτοι ποπκορν και γρανίτα λεμόνι και φράουλα για τα κορίτσια, και κάπως απομονωμένα για να μπορεί να σχολιάζει. Ο Μίλτος λεπτό δεν έπαψε να πειράζει τη Μαρία. Η Μαρία όμως όλο και καθόταν πλάι του.

Όση ώρα η ταινία προβαλλόταν στο πανί, από πολύ μακριά, αλλά δε σε ενοχλούσε, ακούγονταν κάποια βήματα, κάποιες αδρές φωνές, το φεγγάρι πια κυρίαρχο στον ουρανό και μπορούσε με μια νωχελική κίνηση του κεφαλιού ο Κώστας να ακουμπήσει στον ώμο της Κατερίνας. Το καλύτερο από όλα ήταν όταν τύχαινε να πέφτει και κάποιο αστέρι. Τότε έβλεπες τις παρέες με προτεταμένο το δείχτη του δεξιού χεριού τους να δείχνουν προς την κατεύθυνση εκείνη. Και αμέσως καταλάβαινες το διάλογο που ακολουθούσε: «το είδες;» «έπεσε ένα αστέρι, κάνε μια ευχή». Αργότερα,  ήταν λες και τα αρώματα συνεννοούνταν μεταξύ τους γιατί κοντά στο τέλος της ταινίας, το γιασεμί έδινε τη θέση του από τις μυρωδιές της παραδίπλα ψησταριάς κι έτσι η παρέα μετά το τέλος της ταινίας, όλο και κάποιο ραντεβού θα έδινε σε κάποιο απ’ τα τραπέζια της. Για να σχολιάσουν, να κουβεντιάσουν, να πιουν, να φάνε. Ουρανός, κισσοί, χαλίκια, ποπκορν, ένα μουσικό σύνολο σε μια συναυλία παραμυθιού με ενορχηστρωτή τη νωχελικότητα του καλοκαιριού.

Περνώ πολύ συχνά από εκείνη τη γειτονιά. Τίποτε δε μοιάζει με το μέρος που συναντιούνταν οι παρέες. Σκέφτομαι τον κυρ Φάνη. Που είναι τώρα ο κυρ Φάνης; Τι να κάνει; Αφού αυτός ο θερινός κινηματογράφος ήταν η μισή του ζωή. Η άλλη μισή του, το χειμώνα, ήταν αποτραβηγμένος εις τα ενδότερα να συγκεντρώνει με υπομονή το υλικό που θα προβάλει. Ένα ταβερνάκι προς το κέντρο με φαγητά που έφτιαχνε η αρχόντισσα γυναίκα του, ίσα ίσα για να τα βγάζουν πέρα, τους άλλους μήνες του χειμώνα. Και τα χαλίκια; Τα ποπκορν, οι γρανίτες, οι αφίσες με τα stands έξω στην πλατεία και τα προσεχώς; Έφυγαν όλα χωρίς κανένα μέλημα για το τι πρόκειται να μπει στη θέση τους. Η μάλλον ήρθε κάτι στη θέση τους το οποίο, όχι μόνο δε μπορεί να είναι ισάξιο του σινεμά που έφυγε, αλλά παραμένει αγκιστρωμένο σε μια ξεπερασμένη εφήμερη αισθητική της κατανάλωσης η οποία δε μπορεί με κανέναν τρόπο να συναγωνιστεί την ιδιομορφία, ιδιαιτερότητα των χαμηλών, αστέγαστων ανοιχτών, υπαίθριων, θερινών κινηματογράφων. Όλη αυτή η ιδιομορφία του κλίματός μας που μας επέτρεπε να έχουμε θερινά σινεμά, παραγνωρίστηκε, παραγκωνίστηκε και τη θέση τους κατέχουν νεομοντέρνα στέκια με νεομοντέρνες ποικιλίες αγαθών, που έτσι και οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα τις απολαμβάνουν, τις έβλεπαν σε κάποιο απομονωμένο χωριό της υπαίθρου θα τα απέρριπταν σαν μπανάλ θέαμα ή είδος προς κατανάλωση και θα απέστρεφαν το βλέμμα τους.

Έτσι είναι, ο κινηματογράφος από τις πλατείες μας χάνεται και μαζί με αυτόν, χάνεται και ένα πολύτιμο κομμάτι της θερινής μας ζωής και μόνο αναμνήσεις ολόκληρων γενιών που μεγάλωσαν μαζί του μένουν να θυμίζουν τι είναι αυτό το πράγμα. Θερινά σινεμά πια ελάχιστα υπάρχουν, όσο υπάρχουν, να μπορούν να προβάλλουν από μεράκι και κέφι κάποιες ταινίες που αντιστέκονται στην επέλαση των βαρβαρικών προτύπων. Δε ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον, ξέρω όμως ότι όποιος δεν περπάτησε στην «ακτή» του κινηματογράφου με τα χαλίκια να ακούγονται στα πόδια του, δεν μύρισε τις μυρωδιές του, δεν είδε τον ουρανό την ώρα μιας ταινίας, στερείται πολύτιμων πραγμάτων από εκείνα που κάτι διαφορετικό είχαν να πουν σε τούτο τον ιδιαίτερο χώρο που λέγεται Ελλάδα και που στο όνομα στης αντιπαροχής, του κέρδους, του στυλ και του μοντέρνου, γκρεμίζεται ώστε να μετατραπεί η όποια αυθεντικότητά μιας περιφέρειας της Ευρώπης,  σε μιμητικό τάχα προοδευτικό κέντρο (=downtown) μήπως και μας πουν επαρχιώτες.

Εις υγείαν!

τα θερινά τα σινεμά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s