τα 3 υλικά

Image

Γιατί μη νομίσεις…
Με λίγα μάρμαρα, λίγη γη και ποίηση μπορείς με αυτά τα τρία απλά υλικά να ξαναφτιάξεις την Ελλάδα.

Παραφράζοντας τον Ελύτη.

εικόνα: οικία Καζαντζάκη στην Αίγινα
φωτογραφία: ΔΘ

Advertisements

Τα θερινά τα σινεμά

cinema

το μόνο που κατάφερα αναφορικά με τους θερινούς κινηματογράφους
ήταν να συνδυάσω μια ελληνική και μια γαλλική λέξη που τονίζονται στη λήγουσα

Λουκιανός Κηλαηδόνης 

Ο ήλιος αρχίζει και δύει, τα παιδιά με τις φωνές τους χαλάνε τον κόσμο στην πλατεία, οι γιαγιάδες δυο δυο κόβουν εκεί τριγύρω βόλτα, κάποια άλλα ζευγαράκια ηλικιωμένων πίνουν μια μπύρα μαζί με πατατάκια. Πιο πέρα ο Κώστας έρχεται με την Κατερίνα αργοπορημένοι και ο Μίλτος μαζί το Θανάση παραγγέλνουν άλλα δυο σουβλάκια. Η Σοφία έρχεται παρέα με την Αφροδίτη που τους περιμένει από ώρα στημένος στην ουρά ο Πέτρος, δείχνοντας τους το ρολόι. Κάπου κάπου θυμάται και κάποιο αεράκι και περνάει έξω απ’ το ταμείο για να δροσίσει τα πρόσωπα όσων περιμένουν. Ο Κώστας έχει μόλις φτάσει. Την ταινία την περίμεναν από καιρό και είχαν όλοι συνεννοηθεί να μη τη χάσουν. Μπορεί ίσως μια δυο κοπέλες μόνο να αντιδρούσαν στην αρχή, αλλά τα αγόρια επέμεναν να τους συνοδέψουν κι έτσι υπέκυψαν, αφού αργότερα θα τις κερνούσαν παγωτό. Συνέχεια

Θέλω

LeCorbusier

Τό ζητεῖν ἁπανταχοῦ τό χρήσιμον, ἥκιστα ἁρμόζει τοῖς μεγαλοψύχοις καί ἐλευθερίοις…
Αριστοτέλης

Θέλω πίσω την ομορφιά που ολοένα χάνεται. Μια τέτοια ομορφιά που φέρνει στο μυαλό δύναμη και θέληση για την αλήθεια. Μια ομορφιά που μέσα στην ήσυχη ανησυχία της γλυκοκοιμίζει θεούς και ανθρώπους και το πνεύμα ανασταίνει.
Θέλω πίσω το αυτονόητο καλό, χωρίς το οποίο η ψυχή δεν δύναται να ελευθερωθεί.
Θέλω πίσω εκείνες τις στιγμές που άνθρωποι αγαπιούνται. Χρειάζεται έρωτα η ζωή, γιατί αλλιώς παγώνει μέσα στην ακινησία της. Χρειάζεται αυτή η κίνηση προς τον άλλον, αυτή η παράλυση των μυώνων, ο κόμπος στο στομάχι, χρειάζεται η σχέση για να υπάρξει μια δημιουργία. Χρειάζεται αυτή η κίνηση γιατί έτσι ζεσταίνεται η καρδιά και σου γλυκαίνει το βλέμμα. Συνέχεια

Kill the_M_all

ερωτεύοντας (σ)την επανάσταση, επαναστατώντας με τον έρωτα

ερωτεύοντας (σ)την επανάσταση | επαναστατώντας με τον έρωτα

…η πόλη είναι η προβολή της κοινωνίας πάνω στο έδαφος.
Henri Lefebvre

Οι πόλεις μας δημιουργούνται σαν ένα αγγείο από πηλό. Προσθετικά και λίγο λίγο, με αργά και σταθερά βήματα (ίσως όχι πάντα τόσο σταθερά) μόνο που στην περίπτωση της πόλης, ο πλάστης δεν αποτελείται από ένα και μόνο όνομα. Είμαστε εν δυνάμει ο καθένας μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Σαφέστατα όμως, και δε νομίζω ότι χωράει αμφιβολία σε αυτό, η διαμόρφωση των πόλεων αποτελεί καταρχήν πολιτικής τάξης εγχείρημα. Η αρχιτεκτονική, η γλυπτική, η ζωγραφική έρχονται αργότερα. Έτσι ακριβώς δημιουργείται μια πόλη, αλλά στη συνέχεια εκείνη στέκεται και δέχεται το κοίταγμά μας. Εμείς διαμορφώνουμε την πόλη μας έτσι ώστε μόλις τα χρόνια περάσουν, η πόλη μας να διαμορφώσει εμάς και τους απογόνους μας. Αυτή η πολύ απλή σκέψη, συνεπάγεται κάποιας ευθύνης. Η πόλη δεν μπορεί να αποτελεί ένα «πεδίο βολής φθηνό» κατά τη διάρκεια ανοικοδόμησης της. Χρειάζεται συνέπεια και καλλιέπεια. Οι πόλεις μας είναι ικανές να αποτελούν παραδείγματα για εκείνους που θα έρθουν και να πάρουμε μαθήματα εμείς οι νεότεροι μέσω αυτής, για εκείνους που έφυγαν. Συνέχεια

Η αλήθεια ως άρνηση

Μια αναφορά στην Τέχνη

Lorrain_Claude-Ulysses_Returns_Chryseis_to_her_Father

Θέλω να καταθέσω στις επόμενες γραμμές μερικές μόνο από τις σκέψεις μου αναφορικά με την τέχνη και την αλήθεια της, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπως αυτή που διανύουμε στην οποία αφενός η τέχνη εμφανίζεται στην καλύτερη των περιπτώσεων ως ένα εμπορευματοποιημένο είδος προς απόκτηση που θα στολίσει το σαλόνι μας, ή στη χειρότερη μια ολοένα παραγκωνισμένη αξία και αφετέρου ο αμοραλισμός και η βαρβαρότητα -που σχετίζονται άμεσα με την αλήθεια- μέσα στην κοινωνία κατέχουν θέση κραταιά και ολοένα αυξανόμενη. Οι σκέψεις αυτές στο μεγαλύτερο εύρος τους έχουν την καταγωγή τους από την σκέψη του  Heidegger, ο οποίος κάποια στιγμή μέσα στην πορεία του έργου του εμφανίζει ένα κείμενο για την τέχνη το οποίο υπερβαίνει τα όρια της κλασικής Αισθητικής φιλοσοφίας που γνωρίζαμε,  για να μιλήσει εντούτοις για το πολύ γνωστό και οικείο του πεδίο της μεταφυσικής, της οντολογίας.  Συνέχεια