Η διαφωρά στον Έρωτα

jacques derrida

-Πείτε μας κάτι για τον έρωτα.

-Για τον έρωτα; Δεν έχω κάτι να πω για τον έρωτα. Τουλάχιστον περιορίστε το εύρος της ερώτησης. Δε μπορώ να εξετάσω των έρωτα με αυτόν τον τρόπο! Δε μπορώ να μιλήσω τόσο γενικά για τον έρωτα. Δεν είμαι ικανός. Μάλλον αυτό θέλετε από μένα, να το πω μπροστά στην κάμερα, ότι δε μπορώ να μιλήσω γενικά για τον έρωτα. Συνέχεια

Advertisements

Δυνατό Αδύναμο

typewriter

Δυο σταγόνες βλέμματος που ‘χει μουσκέψει,
κλείνουν μέσα τους τη δύναμη μιας υπεραξίας.

Να ευτυχεί για λίγο η ψυχή,
να μπορεί με δύναμη να δρασκελίζει το αίμα από τη σάρκα

και να ελευθερώνεται.

«Μεταφυσική και Φυσική κατά τον Descartes »

Statue de René Descartes, place Anatole-France

Statue de René Descartes, place Anatole-France

ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ «Μεταφυσική και φυσική κατά τον Descartes »

[Με αφορμή την έκδοση του έργου του ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ Ι & ΙΙ – ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ –  15/4/2013]

ΑΝΑΠΟΛΙΤΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

Στην ιστορία της φιλοσοφίας ο 17ος αι αποτελεί κομβικό χρονικό διάστημα. Ο φιλοσοφικός στοχασμός ανανεώνεται ριζικά με τον Rene Descartes και εγκαινιάζεται μια νέα εποχή επαναπροσδιορισμού των ορίων της φιλοσοφίας και οι φιλόσοφοι που εμφανίζονται, δρουν και γράφουν κατά τον αιώνα αυτό καθώς και κατά τις αρχές του 18ου ταξινομούνται εκ των υστέρων ως ρασιοναλιστές και ως εμπειριστές ή εμπειριοκράτες. Κατά τον Francis Bacon σε ένα αρχικό χαρακτηρισμό των δύο όρων «οι εμπειριστές είναι σαν τα μυρμήγκια, μαζεύουν υλικό και το χρησιμοποιούν, οι ρασιοναλιστές όμως είναι σαν τις αράχνες, φτιάχνουν ιστούς γύρω από τον εαυτό τους». Ο αρχικός αυτός χαρακτηρισμός δεν εμπεριείχε και δεν θα μπορούσε να εμπεριέχει σαφή αναφορά στους αργότερα ταξινομηθέντες ως ρασιοναλιστές ή ως εμπειριοκράτες φιλοσόφους. Παρά ταύτα στον πυρήνα του θα μπορούσε να ανιχνεύσει κανείς την αντίληψη ότι οι εμπειριοκράτες θεωρούν φιλοσοφικά πρότερη την αισθητηριακή εμπειρία ενώ οι ρασιοναλιστές τον νου με τις a priori δομές του. Ως ρασιοναλιστές φιλόσοφοι θεωρούνται οι Καρτέσιος, Nicolas Malebranche, Benedictus Spinoza, Gottfried Wilhelm Leibniz. Ο Malebranche, ένας κλασικός καρτεσιανός φιλόσοφος, θεωρείται ότι δεν είναι της ίδιας τάξης μεγέθους με τους άλλους τρεις, έτσι η ρασιοναλιστική σχολή φιλοσοφίας εκπροσωπείται κατά βάση από τους Καρτέσιο, Spinoza και Leibniz. Είναι γενικώς λοιπόν παραδεκτό ότι σύμφωνα με εκ των υστέρων ταξινόμηση των φιλοσόφων του 17 ου αι οι δύο βασικές κατηγορίες στις οποίες αυτοί τοποθετούνται είναι όπως είπαμε πρώτον η κατηγορία των ρασιοναλιστών και δεύτερον των εμπειριοκρατών φιλοσόφων.

Συνέχεια

Από τον Leibniz στον Mies

arxetypa

έχε σπίτι όσο χωρείς και περιβόλι όσο θωρείς
Γ. Χριστοφιλάκης

Θα ήθελα να παραθέσω στο σημείωμα που ακολουθεί λίγες σκέψεις που μου γεννήθηκαν και αφορούν την αρχιτεκτονική, με αφορμή την 5η § από τη Μεταφυσική Πραγματεία του Gottfried Wilhelm Leibniz, μολονότι η πραγματεία αυτή αποτελεί μια καθαρά οντολογική σκέψη του φιλοσόφου και αναφέρεται σε θεολογικά ζητήματα. Μπορεί όμως κάποια στιγμή, να αναγνώσει κανείς προεκτάσεις και πέραν του θεολογικού ενδιαφέροντος, πολύ περισσότερο μάλιστα,  γεννιούνται οι σκέψεις αυτές με τη διαδικασία του κατεπείγοντος,  όταν διαφαίνονται μέσα στο κείμενο πράγματα τα οποία μάλλον στη σύγχρονη εποχή μοιάζουν παρηκμασμένα ή ξεχασμένα, ή όπως και να το πει κανείς παραγκωνισμένα, μιας άλλης εποχής ξεπερασμένης που δε μας αφορά. Ο Leibniz στο κείμενο του δεν προσπαθεί να αποδείξει με λογικά επιχειρήματα την ύπαρξη του Θεού όπως επιχείρησε κάποια χρόνια νωρίτερα ο Descartes, την παίρνει την ύπαρξη αυτή ως δεδομένη και προχωρεί παραπέρα στη σχέση του Θεού με τον κόσμο.

Συνέχεια

Σώμα Υπερκυβικό

corpus hyperubus

Ο Dali υπήρξε αναμφίβολα μια προσωπικότητα τόσο εκκεντρική όσο και μεγαλοφυή. Τα έργα του έχουν εκτός των άλλων σχέση με τη μεταφυσική, τη θρησκεία, το χρόνο.
Σε ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του με τίτλο Corpus Hypercubus απεικονίζεται το σώμα του Χριστού πάνω σε έναν σταυρό που δεν έχουμε συνηθίσει στις συνήθεις σταυρικές εικόνες. Αυτό γίνεται για να μας δηλώσει ο καλλιτέχνης την υπερβατική διάσταση του θείου η οποία δεν γίνεται αντιληπτή από τον κόσμο των αισθήσεων και αναφέρεται μόνο στο νοητό.