Ξαναδιαβάζοντας τον Ευπαλίνο

«…όσο περισσότερο βυθίζομαι
σε στοχασμούς για την τέχνη μου,
τόσο περισσότερο την εξασκώ.
Όσο συλλογίζομαι και ενεργώ,
τόσο πονώ και χαίρομαι σαν αρχιτέκτων.»

Τις ώρες εκείνες που βρίσκομαι κοντά στη θάλασσα για να αποβάλλω από πάνω την αδάμαστη ζέστη που με βία επιτάσσει ο καλοκαιρινός καιρός τέτοιους μήνες, χαζεύω περπατώντας στην ακροθαλασσιά την ομορφιά των βράχων. Κάπου κάπου βρίσκω κάτι ενδιαφέρον, το παίρνω στα χέρια μου, το εξετάζω, μπορεί και να το θαυμάσω. Μπορεί και να πάρει ώρες πολλές, να ψάχνομαι μόνος ανάμεσα στα βράχια, ώσπου να βρω κάτι που να ευχαριστήσει τις αισθήσεις μου, το βαθύτατο εγώ μου. Δεν πετυχαίνει πάντα αυτή η έρευνα.  Έτσι κι έγινε τυχαία μια μέρα, καθώς κρατούσα στα χέρια μου ένα περίεργο κοχύλι και διαρκώς θαύμαζα τη Φύση και τη ζήλευα, της απέδιδα τον χαρακτηρισμό ο καλύτερος αρχιτέκτονας. Είναι το ίδιο περίεργο όστρακο που βρήκε κάποτε ο Σωκράτης όταν νεαρός περπατούσε στα μέρη της θάλασσας και αυτό το… περίεργο αντικείμενο τον έκανε τελικώς να επιλέξει το δρόμο της Γνώσης έναντι της κατασκευής, όπως μας περιγράφει γλαφυρά ο Βαλερύ, σχεδόν αυτοβιογραφικά, στο μικρό του έργο Ευπαλίνο.

Συνέχεια

Η άλλη πλευρά του βράχου

3 περίοδοι αρχιτεκτονικής 1 κοινό συμπέρασμα

 

Μια σκάλα πέτρινη σε πρώτο πλάνο κι ένα graffiti επιβλητικά γραμμένο, σε έναν τοίχο που προοριζόταν για αυτό. Στο βάθος, πίσω από ιδιωτικά δρομάκια, ένας μικρός κολπίσκος και χρώματα από την παλέτα των ελλήνων υπαιθριστών ζωγράφων, λίγο πριν την άφιξη της γενιάς του ’30. Η θάλασσα εμπρός και μια βουτιά στην ιστορία της αρχιτεκτονικής… Συνέχεια