Parc de la Villette

– Και πόσο απέχει η μία τρέλα από την άλλη ;
– Μόλις 120 μέτρα !

Οι «τρέλες» (folies) είναι η ζαριά που ρίχνει ο Bernard Tschumi  πάνω στον κάμπο της Villette αφού πρώτα έχει σπάσει τη μάζα των ζητούμενων από τον διαγωνισμό (1982) τετραγωνικών και την ανασυνθέτει όχι με χαοτική γεωμετρία, αλλά με μια απόλυτα ορθολογική σκέψη.

Η συνέχεια της πόλης. Κάνναβος ορθογωνικός 120 x 120 m.
Στην υπάρχουσα ιστορία της πόλης, τα σφαγεία του 19ου αιώνα,  δεν αντιτάσσει το δικό του καινούριο οικοδόμημα, αλλά αντ’ αυτού, απλώνει τα πλήρη του σε όλο το κενό της Villette.
Η πρωτεύουσα σημασία στο πάρκο της Villette είναι οι σχέσεις μεταξύ των πραγμάτων και όχι τα πράγματα καθ’ εαυτά.  Ως άλλος σκηνοθέτης του χώρου μεταφέρει στον επισκέπτη αποσπάσματα φύσης, «κινηματογραφικά καρέ» κήπων και φυτεύσεων διαφόρων ειδών, έτσι όπως σιγά σιγά ξετυλίγονται εμπρός στα μάτια σου. Το πετυχαίνει με τις πολλαπλές πορείες που σχεδιάζει, αλληλοδιεισδύοντας η μία μες στην άλλη, ενώ άλλες πάλι φορές νομίζεις ότι στη συνέχεια του περιπάτου σου ξανασυναντάς όψεις που ‘χεις ήδη συναντήσει.
Οι προϋποθέσεις μιας δομής που επαναλαμβάνονται…ποτέ η ίδια μορφή!
Είναι η αίσθηση της κυκλικής πορείας του χρόνου, που ο Tscumi μελετά σε θεωρητικά κείμενα και που μεταφράζεται στο πάρκο με μια σταθερά εμφατική τοποθέτηση της τρέλας αλλά που όλες οι τρέλες μαζί διαφοροποιούνται η μια της άλλης.

Οι «τρέλες» (folies) στο πάρκο της Villette, αυτές οι παράξενες κονστρουκτιβιστικές διάσπαρτες κατασκευές, δίνουν το μήνυμα ακριβώς της τρέλας, δηλαδή της μη ρασιοναλιστικής αντιμετώπισης που ήθελε ως τώρα η κυρίαρχη άποψη του Μοντέρνου κινήματος. Η μορφές τους δεν ακολουθούν τη λειτουργία και έτσι γίνονται η καθεμιά εν δυνάμει δοχεία οποιασδήποτε λειτουργίας προκύψει από τις κατά καιρούς ανάγκες του πάρκου.

Οι επισκέπτες βρίσκουν αφορμή για παιχνίδι και εξερεύνηση.

Σημεία, γραμμές, επιφάνειες, λειτουργούν αντιστικτικά μεταξύ τους, με κύριο και απώτερο σκοπό όχι απλώς την κάλυψη ενός λειτουργικού προγράμματος, αλλά κυρίως τις πολλαπλές ερμηνείες που θα δώσει ο κάθε επισκέπτης  με τον τρόπο που θα «διαβάσει» το πάρκο. Τα διάφορα στρώματα (layers) του πάρκου διατηρούν την αυτονομία τους αλλά ταυτόχρονα ο συνδυασμός τους χαρίζει υπέροχες αλληλοτομίες, συνέχειες, πορείες, εξάρσεις και εν τέλει όλο αυτό το υπερθετικό (υπερ -θέτω) σύστημα διαβάζεται ως μια μεγαδομή διασκορπισμένη και καλά κρυμμένη.

Ένας πίνακας του Kandinsky με μουσική και πολλαπλά layers.

Οι πολλαπλές αναγνώσεις που θέλει ο αρχιτέκτων να περάσει με το σχεδιασμό του στο πάρκο είναι απόρροια παλαιοτέρων του μελετών και στρατηγικών που επηρεάζονται από τον τρόπο που ο Jacques Derrida μελετά και αποδομεί τα κείμενα της δυτικής φιλοσοφίας, κάνοντας προσπάθεια να εκμαιεύσει από αυτά νοήματα και αλήθειες, πολλές φορές αντιφατικές μεταξύ τους,  που ενδεχομένως δεν είναι γνωστές ακόμη και στον ίδιο το συντάκτη τους. ΄
Η συνεργασία των δύο αντρών θα φέρει ένα αποτέλεσμα μιας πρακτικής με θεωρητικό κείμενο στην πλάτη της από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, που με μια σχετική νοητική ελευθερία μπορεί το πάρκο της Villette να θεωρηθεί ως το υλοποιημένο μανιφέστο του αποδομισμού στην αρχιτεκτονική, ότι δηλαδή υπήρξε και η οικία Savoye λίγο έξω απ’το Παρίσι για το Μοντέρνο κίνημα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s