Ο κύριος Αριστείδης

Θυμάμαι πάντα από μικρός το ίδιο ηλιοκαμένο και ζαρωμένο δέρμα. Τόσο άσχημο στην όψη, σαν πολυχρησιμοποιημένο πετσί αυτοκινήτων. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε. Μάλιστα διαβάζει κανείς την ηλικία από τα βαριά μεγάλα δάχτυλα και τις φλέβες που πετάνε εδώ και εκεί σκόρπιες σ’ όλο το κορμί. Η φυσιογνωμία το ίδιο ευγενική, να σε κοιτά στα μάτια μέσα από τα μεγάλα του  γυαλιά στο πρόσωπο και να’ χει πάντα τόσα πολλά που θέλει να μοιραστεί μαζί σου και ευχαρίστως να διαθέσει ώρες.

Ο κύριος Αριστείδης είναι παππούς που χωρίς να ξέρω τι επαγγέλλεται τον λέω καλλιτέχνη.  Όχι γιατί έχει μια ιδιαίτερη επιδεξιότητα στο να χειρίζεται το πινέλο ή τον πηλό. Άλλα να, είναι αυτή η πανάρχαια διάθεση του ανθρώπου να σηματοδοτεί και σημασιοδοτεί το χώρο του. Να κάνει το χώρο του σημαίνον για εκείνον. Αυτό είναι τέχνη, όπως θα υποστηρίξει ο E.H. Gombrich στο «ιστορικό» του κι όχι οι πολυποίκιλτοι πίνακες που βάζουμε στα καθιστικά μας και υπερηφανευόμαστε με δέος για το διακοσμητή μας και τις άξιες επιλογές μας… Ο κύριος Αριστείδης μου θύμισε εκείνους, που τη ζωή τους κάποτε τη ζωγράφιζαν μέσα σε σπηλιές γιατί έτσι η ζωή τους έπαιρνε νόημα και αυτοπροσδιορίζονταν μέσα στο πολύ μικρό κοινωνικό τους σύνολο.

Έδιναν νόημα στα σχήματα που έφτιαχναν κι αυτά με τη σειρά τους ιστορούσαν τη ζωή τους. Ταυτόχρονα έπαιρναν δύναμη μέσα από αυτά. Ακριβώς όπως η τέχνη η βυζαντινή. Μια ιστορία ξετυλίγεται στο τέμπλο των ιερών των ναών που κάτι εξ-ιστορεί. Ένα σκηνικό θεατρικό ξετυλίγεται μπροστά σου. Ακριβώς δε ξέρω τι κάνει ο κύριος Αριστείδης, αλλά και δε με νοιάζει. Έχω καταλάβει από την τέχνη του ότι του αρέσει η θάλασσα. Αυτό δεν είναι αρκετό;

Μου ιστορεί μέσα από τα βότσαλά του, την δική του εμπειρία. Πού πήγε, από πού τα μάζεψε, μου ξετυλίγει τις μνήμες του κι εγώ κάθομαι και τον χαζεύω. Μέσα στο σαλόνι ακούγονται μελωδίες μιας άλλης εποχής κι εκείνος με υπομονή εξηγεί. Οι πέτρες βαλμένες όλες με μια τάξη. Ιεράρχηση. Οι πέτρες όλες γαντζωμένες στους τοίχους της αυλής να δίνουν έναν ρυθμό μελωδικό. Άλλοτε στρόγγυλες, λες και πλάστηκαν από εργαστήριο μεγάλου καλλιτέχνη, άλλοτε στην όψη να μοιάζουν με σφουγγάρι. Όλες όμως είχανε την τάξη και τη θέση τους. Καμιά της δε παρέβαινε το νόμο που είχε αρχικά ορίσει ο κύριος Αριστείδης. Με μιας η βεράντα του σπιτιού του μετατρεπόταν σε κήπο ανάγλυφο αναμνήσεων, που δημιουργός του ήταν, με συνέπεια πάντοτε, ο κύριος Αριστείδης. Όλα όσα μαθαίνει κανείς για τις υφές, τα χρώματα, τη ματιέρα, την τάξη, το ρυθμό, ξετυλίγονταν στα μάτια του από ένα απρόσμενο παιχνίδι των βότσαλων του κυρίου Αριστείδη.

Πολλά δε ξέρω για τον κύριο Αριστείδη, ένα μονάχα. Ποτέ του δε σπούδασε καλές τέχνες ποτέ δεν κάθισε σε έδρανα να ακούσει για μεγάλες τέχνες και ποτέ δε φαντάστηκε πως ότι κάνει είναι κάτι αληθινά μεγάλο. Γι’ αυτό είναι μεγάλο το έργο της δια-κοσμητικής παρέμβασης, αυτά τα μικρά βοτσαλάκια, στη βεράντα του κυρίου Αριστείδη. Γιατί είναι αληθινό. Βγαλμένο μέσα απ’ τη ζωή του και τις εμπειρίες του. Γιατί κάτι θέλει να πει, κάτι να θυμάται. Κι ίσως αυτό που θέλει να πει, θέλει να το μοιραστεί μαζί μας.   Στους επισκέπτες που αγαπά και μοιράζεται μαζί τους όμορφες μουσικές και αναμνήσεις. Το γέλιο του και η σεμνότητα του, τα κοχύλια του, τα βότσαλά του, οι φωτογραφίες του, αραδιασμένα όλα μέσα σε μιαν μεσημεριάτικη επίσκεψη. Έφυγα καλύτερος, ανάλαφρος, χαρούμενος.
Τελικώς, έναν τέτοιο παρόμοιο σκοπό δεν έχει η τέχνη;

ΜΟΥΣΙΚΟΥΛΑ 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s