Βόλτα στο μουσείο…Alvaro Siza

Την Άνοιξη του 2007, η βόλτα εκείνη στο Μουσείο Μπενάκη,
ήταν η αφορμή να γνωρίσω τον συμπαθέστατο Πορτογάλο παππούλη που
αρχιτεκτονεί ως γλύπτης και τα σκίτσα του έχουν από μόνα τους μια ιδιαίτερη δομή.

Alvaro Siza 1933 –

Συνέχεια

Η προοπτική στην Αναγέννηση

Η παρούσα εργασία μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα «απωθημένο ιστοριογραφικού» του γράφοντος. Από πολύ μικρός, εκείνο που πάντα με εντυπωσίαζε και συνάμα με γοήτευε στα διάφορα έργα ζωγραφικής που παρατηρούσα στα πρώτα μου βιβλία και προσπαθούσα να μιμηθώ, ήταν η αίσθηση του βάθους. Έτσι το έλεγαν οι δάσκαλοί μου και κάθε που πήγαινα να αντιγράψω έναν πίνακα σπουδαίο, πάντα κάτι με κέντριζε αλλά ταυτόχρονα με εμπόδιζε ώστε να αποδώσω αυτήν την… αίσθηση του βάθους.

συνέχεια στο issuu

Ένας τόπος για μικρούς φτιαγμένος από έναν Μεγάλο

Έχουν περάσει χρόνια από ‘κείνη την εκδρομή με το δημοτικό σχολείο μου στη μονή Πεντέλης. Θυμάμαι ξεκάθαρα δυο λόγια, που όταν τα άκουσα το βλέμμα μου άστραψε αμέσως. Ήταν μια σκέψη επαναστατική για το παιδικό μυαλό μου και ευθύς έγινε σήμα κατατεθέν ενός αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους γονείς μου, κάθε που άκουγα τη λέξη  διάβασμα…  Παιδί, έλεγα και γκρίνιαζα, ίσον παιχνίδι.
Παιχνίδι και αγάπη. Συνέχεια

Συνάντηση με τον Πεσσόα

Είμαι κι εγώ γελοίος .

Μη γελάς, σταμάτα.

Νοιώθω αμήχανα, αλλά μίλησα μαζί του κι ήταν και αυτός μαζί μου.

Μου έγνεψε καταφατικά, του χάρισα το χαμόγελό μου.

Είμαι κι εγώ γελοίος.

Είναι καλύτεροι όσοι με τις ώρες στέκονται και καθρεφτίζονται καμαρώνοντας το νάρκισσο;

Εγώ στέκομαι και καμαρώνω εσένα. Συνέχεια

Κυριακάτικα Εξάρχεια

Πάντα κάτι μέσα μου χαμογελούσε μόλις άκουγα τη λέξη Κυριακή. Είχα συνδέσει αυτή τη λέξη με κάτι γιορτινό, λαμπερό, πλούσιο και χαρούμενο. Από τα κυριακάτικα τραπέζια που ετοίμαζε η μάνα μου για ολόκληρη την οικογένεια, έως τις ατελείωτες βόλτες μαζί με τον πατέρα μου, θυμάμαι, στον ΗΣΑΠ, να καθόμαστε να εξερευνούμε πως κινείται ο τροχός πάνω στη ράγα. Και ήταν εκείνη η μέρα, περισσότερο από όλες τις άλλες, που δεν ήθελα να έχει τέλος. Να μη βραδιάσει ποτέ και έρθει η Δευτέρα.
Έτσι φαντάζουν τα Εξάρχεια στη σκέψη μου. Σαν μια γιορτή. Άρχισε καιρό πριν από μας και έχει βάλει τα καλά της να υποδεχτεί στα διάφορα στενά της τον κάθε λογής επισκέπτη. Δεν κάνει εξαιρέσεις και δέχεται τους πάντες. Συνέχεια

Θεοτόκιον

Θεοτόκιον

Την ωραιότητα της παρθενίας Σου,
και το υπέρλαμπρο το της αγνείας Σου,
ο Γαβριήλ καταπλαγείς εβόα Σοι,
Θεοτόκε: «Ποιόν Σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον;
Τι δε ονομάσω Σε; Απορώ και εξίσταμαι διό,
ως προσετάγην, βοώ Σοι:
Χαίρε, η Κεχαριτωμένη».

Ερμηνεία: Ειρήνη Παππά
Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου
Στίχοι: εκκλησιαστικοί

«Tο ρεμπέτικο είναι μια κοσμική έκφραση της βυζαντινής μουσικής όπως την διαμορφώσανε άνθρωποι αγράμματοι, κατατρεγμένοι, πάμφτωχοι, αυτούς που συνήθως η κοινωνία ρίχνει στα πιο υπόγεια αμπάρια της για τη βαριά κωπηλασία του καραβιού της. Είναι η ναΐφ, η αθώα μουσική πλευρά της βυζαντινής τόσο ως προς την χρήση κάποιων ήχων-μακαμιών (συγκερασμένων όμως) όπως και στην χρήση της πρωτογενούς αρμονίας με την χρήση του ίσου. Έτσι ξεκίνησε, με αυτές τις βάσεις και παραδόσεις μέχρι να κατακτήσει τα ματζορομίνορα και να μπει στις αρμονικές διφωνίες.»
Θέσια Παναγιώτου

Η φωνή της Ειρήνης Παππά με τη μουσική επένδυση του Βαγγέλη Παπαθανασίου εντείνουν την ερωτική διάθεση του ποιήματος